از طرف سمنوی سال نو ،ظاهرا به یه بازی دعوت شدیم. منم که خوره بازی کردن دارم : وسطا ، هفت سنگ ، تبارک ... دوران آپارتمان نشینی با بچه ها بازی ای اختراع کرده بودیم به اسم طبقه بازی ! دو دسته خیر و شر میشدیم بدو بدو تو طبقه ها ! بابام جان مردم آزاری کجا بود همه٬ بچه های در و همسایه بودیم ! یادش بخیر اون روزا......
بازی از این قراره که باید هفت تا از ترانه های مورد علاقمو اینجا بنویسم البته من موسیقی بی کلامو به خاطر محتواش ترجیح میدم ولی خوب:
بوی جوی مولیان اثر استاد بنان و مرضیه که برام تداعی کننده ذکاوت و هنر رودکیه
مرا ببوس!! اثر گل نراقی
گل مریم اثر محمد نوری
تنها منشین و گل من اثر استاد افتخاری
سرود مارسی یز که یاد آور حماسه فرانسه است
دیگه دیگه ... مخلص همه تصنیف های عارف قزوینی هم هستیم که جناب شجریان زحمتشو کشیدن .
این روزا دیکتاتوری من گل کرده اگر بهم گفتین عتیقه ...
طبق قانون سمنو من باید از هفت نفر دیگه برای بازی دعوت کنم . با اجازتون اینجا مینویسم انشاالله اگر عمری بود کامنت هم میذارم . در صورت تمایل :
پدر بزرگ عزیز شکلات شور ٬ دختر گلم مرجان، بانوی کنگی ،آقای سنگار(البته اگر شکافتن هسته اتمشون به پایان رسیده) ، ارمغان خانم ٬ الی خانم گل و خانم بنگری .
خانم فریده قاسمی عزیز و خوش ذوق هم از مدعوین سمنو بودن که وارد گود شدن . در اینجا
در پست قبلی تصویری که گذاشته بودم صحنه ای از فیلم گوژپشت نتردام (از نظر من دومین شاهکار ویکتور هوگو ) بود .با بازی درخشان آنتونی کویین :
انسانی دیو صورت اما پاک سرشت و ستمدیده که دل به محبت دخترکی کولی بست و سرانجام در کنار جسد سرد و بی روح دخترک به آرامش ابدی رسید .
یا حق
